Marianne's Weblog

Tomtommen en sporten

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Ik heb hoop. Hoop voor kinderen en voor ouders. Ze mogen weer gaan genieten van spelen. Maar het is nog niet zo ver. In een maand zie en hoor je overal om je heen signalen waaruit blijkt dat men zich zorgen maakt over het 'oude denken', zoals ik het maar noem. Denken gericht op prestaties en niet gericht op het proces. Wie uitgaat van de beoogde prestatie en daar het speelproces op afstemt, krijgt steeds vaker niet wat hij verwachtte. Bijvoorbeeld: De tegenvallende resultaten van VVE projecten. Dit zijn voorschoolse trajecten waarmee peuters worden voorbereid op het schoolse leren. De resultaten van alle inspanningen vallen tegen. Je kunt peuters wel woordjes leren, maar na twee jaar is het effect nog nauwelijks te meten.

De aanmoedigingen om vooral veel voor te lezen leiden niet tot opvallende verbeteringen in het actief taalgebruik bij kinderen. Hoe dat komt volgens mij; kinderen ergens mee laten kennismaken is maar de helft van het verhaal. Letterlijk een voorlezer spreekt de woorden uit die door een auteur geschreven zijn. Niet zijn eigen woorden, helaas soms zelfs niet zijn eigen intonatie. Kinderen leren misschien luisteren, zich concentreren maar met weinig voorstellingsvermogen hebben ze een vertaling nodig naar concreet handelen. Vragen over het verhaaltje kan helpen, ze laten spelen, tekenen of uitdagen om het verhaal na te vertellen geeft vorm aan wat ze hoorden. Kinderen hebben een eigen vertaling nodig, in hun spel, met hun eigen vriendjes, naar eigen interesse.

In de wereld van het Jonge Kind, het vakblad voor mensen die goed bezig willen zijn met peuters en kleuters, staat deze maand een pleidooi van Wilna Meijer tegen programmatisch spelen in de onderbouw ofwel de oude kleuterschool. Met het besef dat opheffen van de kleuterleidsteropleiding een hele grote fout was met toenemende schadelijke gevolgen. De oude kleuterleidsters zijn bijna allemaal gestopt met werken, de laatste lichting is bijna zestig. Spelen is steeds meer 'tom-tommen'geworden...het einddoel ingetoetst en de rechte weg daarheen lijkt duidelijk. Maar ontwikkeling is niet in een rechte te trekken. Ontwikkeling is een persoonlijke weg waarin fases van ervaren, ontdekken en uitproberen zijn te herkennen, maar ieder kind ervaart anders, doet andere ontdekkingen, wil andere dingen uitproberen. Geen kind speelt om zich te ontwikkelen. De essentie van spelen houdt vrijheid in, zelf kunnen kiezen, zelf oplossingen zoeken, zelf interesse kunnen bepalen.
Wij kunnen voor uitdaging zorgen. Wij bepalen wat kan en mag. Wij geven de grenzen aan. Maar laat de ruimte binnen deze grenzen het domein van kinderen zijn. Laten we niet willen bepalen hoe kinderen met de door ons gegeven mogelijkheden spelen....
Geef ze de ruimte en de uitdaging om met de door ons gegeven mogelijkheden hun eigen spel te spelen....

Steeds dezelfde denkfout leidt tot mislukking gedoemde nieuwe intiatieven. Meer bewegen bijvoorbeeld, leidt niet tot uitdagen om meer buiten te spelen maar tot de mentaliteit dat je als ouder verantwoord bezig bent om je kinderen naar een sportclub te sturen, of een muziekschool...want daar leren ze nog wat, is proffesionele begeleiding en het is nog goed voor hun netwerk ook. Natuurlijk spelen kinderen daar voetbal, hockey of panfluit...precies voor de regels in een leuk team. Een zoon van mij, ja die, sprak van 'opgedrongen kennissen'; vrienden die hij alleen bij sporten zag, uitstekende mensen maar hij had ze niet zelf gevonden. Sporten is goed voor de motoriek, de scoiale vaardigheid en het zelfvertrouwen maar is niet te vergelijken met buiten spelen. Het is niet het een of het ander...het moet allebei.

De aandacht voor buitenspelen groeit maar wordt vaak direct weer voorzien van een letterlijke en figuurlijke route. Buitenspeelveldjes om op te tennissen, speelattributen met opdrachten, een klimbommenbos met een cursus klimmen......
We willen spelen mogelijk maken. We willen het beste, betaalbaar en veilig en vertalen dit vaak in overzichtelijk, hufterproof (makkelijk in onderhoud) en klachtenvrij. Dit laatste betekent dat we vooral geen last van spelen mogen hebben. Iedere klacht wordt serieus genomen. Kinderdagverblijven mogen de kinderen niet buiten laten spelen, hangjongeren zorgen voor onrust omdat groepen per defintie bedreigend overkomen, mooie plannen slinken of stikken door bezorgdheid. Toch maar kunstgras want minder zorg en het kan ook in het paars, toch maar niet want je weet maar nooit wat jongeren daarmee zouden kunnen verzinnen.....

Mijn pleidooi voor spelen is niet zonder grenzen. Kinderen mogen niet alles. Maar het probleem is dat kinderen van ons vaak niet mogen wat ze zouden moeten mogen voor een speelse ontwikkeling. De grenzen liggen te dicht bij de uitdaging...als een samengeknepen ballon. Daardoor gaan ze over de grenzen van wat kan en mag, buiten de ballon, waarbij ze ruimte die ze zouden moeten kunnen verkennen binnen aanvaardbare grenzen van een niet dichtgeknepen ballon, niet leren kennen.

 

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


March 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
25 26 27 28 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn