Marianne's Weblog

Spelen en Darwin

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

In dit Darwinjaar tuimelen de evolutiemeningen over elkaar heen. Of de bijbel een krant is, is voor mij niet belangrijk...wel dat het een prachtige wereld is waarvan ieder microscopisch klein onderdeel mij blijft verbazen. Aan de evolutie twijfel ik niet, wel aan de gelijkschakeling van waartoe mensen en natuur in staat zijn.

Wat mij boeit zijn de specifiek menselijke mogelijkheden tot blijvende ontwikkeling, niet alleen van zichzelf. We hebben ook invloed op de ontwikkeling van de natuur, dieren en gewassen. Blijvende veranderingen waar geen ander 'wezen' toe in staat is, in zo'n korte tijd met zulke verstrekkende gevolgen. De kenmerken van ontwikkeling zijn de kenmerken van spelen; door uitdaging aan te gaan met nieuwsgierigheid, ervaren we bewust (bewust gebruik van zintuigen), waardoor ontdekkingen mogelijk worden die we uitproberen wat leidt tot nieuwe ontdekkingen en herhalingen waarmee we vaardigheden en inzichten op doen waarmee nieuwe uitdagingen binnen bereik komen..Dat geeft ons wetenschap, cultuur, opvoeding. Dat is het gevolg van spelende mensen. Het enige verschil tussen spelen en bewust ergens mee bezig zijn is dat kinderen concreet denken zonder of met weinig abstract voorstellingsvermogen. Wij kunnen abstract 'spelen' met woorden, ideeën en mogelijkheden.
Dieren spelen ook. Zo leren zij zich gedragen als hun ouders en kunnen ze leven in dezelfde omstandigheden en op dezelfde manier als hun ouders. Mensen gaan in hun spelen oneindig veel verder. Wij leven anders dan onze ouders...en onze buurman. Mensen hebben meer dan fysieke en verstandelijke ontwikkelijk, ze hebben geest. Dat vage begrip dat niet is te duiden maar waarvan we allemaal weten dat we het hebben. Waaraan we ons individu ontlenen en ons algemeen bewust zijn. Niet terug te vinden voor materialisten, maar door iedereen erkent. Geest is meer dan verstand. Je verstand gebruik je….zoals de geest deze kan aanstuurt.
Spelen is daardoor individueel en letterlijk grensverleggend. Een spelend kind is bezig met zijn ego.Dieren kunnen zich niet zo snel aanpassen aan nieuwe mogelijkheden en verzinnen zelf geen nieuwe mogelijkheden. Ze bouwen eeuwenlang hun nesten op dezelfde manier…onze huizenvorm vernieuwt zich voortdurend, ze doen geen uitvindingen die binnen 10 jaar het leven voor iedereen veranderen (Internet) en ze laten zich niet leiden op wereldwijde schaal door onzichtbare krachten om het nog maar niet te hebben over de spirituele krachten. Ontwikkeling van mensen is datgene waar het ego zich mee bezighoudt

Mensen ontwikkelen zich, net als dieren, spelend maar gaan vanaf het begin veel verder dan het voor de hand liggende reageren op uitdagen en nieuwsgierigheid. Zij durven nieuwe ervaringen aan, gaan voor nieuwe ontdekkingen vanuit een sterk gestuurde individualiteit. Daarmee ontwikkelen ze niet alleen zichzelf maar hebben ze continu invloed op de ontwikkeling van hun omgeving ( de manier waarop ze omgaan met mensen, dieren, dingen, omgeving). Uiteraard hangt deze invloed af van de mogelijkheden en de positie….een kind op het platteland heeft andere mogelijkheden dan aan de grachtengordel. Een politicus andere mogelijkheden dan landschaparchitectuur, maar allemaal hebben we invloed op elkaar, onze maatschappij en de wereld, soms lokaal, soms nationaal, soms wereldwijd: We leggen allemaal een steen in de rivier…
Die potentie maakt ons mensen uniek en de essentie van deze potentie ligt in spelen: uitdaging met nieuwsgierigheid aangaan om te durven ervaren wat nieuw is, risico te nemen bij ontdekkingen en deze door toetsing en herhaling om te zetten in toepasbare vaardigheden en inzichten waarmee nieuwe uitdagingen binnen bereik komen.

Ik wil meer aandacht voor de voorwaarden voor deze unieke kenmerken van ons mens zijn. De basisvoorwaarden zoals: uitdaging bieden, nieuwsgierigheid waarderen, letterlijk maar vooral ook figuurlijk de ruimte bieden om kinderen eigen ideeën te laten verzinnen en uitwerken, oplossingen te zoeken, tijd te gunnen om te falen, te zoeken, te ontdekken.
Deze mentaliteit moet terug te vinden zijn in
- onze houding en spelbegeleiding: niet zeggen maar vragen, tijd geven, ruimte geven voor het kinderlijke en niet perfecte met de uitdaging om verder te zoeken dan de kant en klare oplossingen en het voor de hand liggende; Nieuwsgierig maken, waarderen voor wie het kind is. Dit vereist belangstelling, betrokkenheid niet voor wat maar voor het hoe… NIET LANGER UITGAAN VAN HET TE BEOGEN RESULTAAT, ZOALS DE VVE PROGRAMMA'S (een soort Tomtomprogramma's; daar willen we zijn...dat is de kortste weg), MAAR UITGAAN VAN HET PROCES
- Ons aanbod, zowel in speelgoed, speeltoestellen, speelruimte als de activiteiten, met meer ruimte voor ervaren (bewust gebruik van zintuigen,snoezelen staat niet voor niets bij ons aanbod) zonder activiteiten dwingend te maken (gebruik voor te schrijven), nieuwsgierigmakend, ruimte voor experimenteren, meer basis dan kant en klaar, meer middel dan doel, meer opgave dan uitwerking . Meer begeleiding voor het aanleren van technieken dan voorschrijven wat er met die techniek gedaan moet worden.
- De manier waarop wij behoeftes van kinderen vertalen in begrip; niet wat kinderen willen hebben of willen doen is daarvoor essentieel maar waartoe wij kinderen willen uitdagen en in de gelegenheid willen stellen, niet de prestatie maar het proces, niet de vraag van kinderen maar onze vragen….

Dit alles vanuit de overtuiging dat geen kind speelt om zich te ontwikkelen maar zich ontwikkelt door te spelen; geen oorzaak maar gevolg. Een kind speelt omdat – en zo lang – het leuk is om te spelen. Hoe leuker ze spelen vinden, hoe langer ze spelen en vaker ze hun menselijke inventieve vermogens gebruiken (grensverleggend bezig zijn). En wij hebben een enorme invloed op dat spelen door dat wij bepalen wat kan en mag, wat we waarderen en wat niet, wat wij belangrijk vinden maken we mogelijk en laten we toe en daarmee bepalen we voor een heel groot deel of kinderen iets leuk kunnen en mogen vinden.

Wat ik zou willen dat we met elkaar het accent verleggen naar hoe wij spelen kunnen herwaarderen. Met de nadruk op waarderen…en daarna de praktische vertaling door het leggen van andere accenten:
Spelen gaat niet vanzelf. Kinderen hebben voortdurend uitdaging en inspiratie nodig door de gestelde vragen Hoe wat waar enz., nieuwe materialen, waardering, aansporing, betrokkenheid.

 

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


January 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
31 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn