Marianne's Weblog

Spelen past niet bij perfectie

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Soms lijkt waar wat je vreest. Dit voorjaar bleek uit Vlaams onderzoek 58% van de Belgische kinderen niet te mogen spelen, omdat 'de kleding vuil zou kunnen worden.' Ach, Belgen, dacht ik, met hun schooluniformen. In Nederland zijn deze ouders ongetwijfeld ook te vinden, maar de meerderheid zal wijzer zijn. Mooi niet. Uit onderzoek uitgevoerd door onderzoeksbureau Motivaction (in opdracht van Omo die ons aan het wassen wil houden) blijkt dat omgerekend meer dan 245.000 Nederlandse moeders kinderen alle activiteiten verbieden waarbij zij vies kunnen worden, dat geldt daarmee ongeveer voor 465.500 kinderen. Klinkt vreselijk. Beetje afdingen mag wel, denk ik. In je mooiste kleren laten buiten spelen, is wel heel gewaagd. Je gaat niet in sportkleren naar een gala. Je kleden op de gelegenheid hoort bij de verwachting van wat gaat of kan gebeuren. Buitenspeelkleding kan best leuk en mooi zijn, maar moet passen bij spelen. Dus het moet lekker zitten, tegen een stootje kunnen en goed te wassen zijn.

O hoe lang is het geleden dat we op bezoek gingen bij mijn ouders. Keurige mensen. Hoe ik in dat nest terecht ben gekomen, weet ik niet. Een televisie-item gisteravond waarin de oprichting van een club niet-perfecte huisvrouwen werd gemeld, was helaas zeker dertig jaar te laat voor me. Eindelijk protest tegen keurig opgeruimde, schoongepoetste huiskamers waar geen speeltje op de grond te zien is. De schaamte voorbij, heerlijk. Ik deed zo mijn best om tenminste bij een bezoek aan opa en oma netjes voor de dag komen. Zonen van 6,4 en 2 in witte broeken, heldere blouses en nieuwe sportschoentjes. Stond prachtig. Maar onderweg at de een iets met een kleurtje, gleed een ander over een graspol en trapte de derde 'bij vergissing' in een plasje. Ja nu lach ik er om, maar toen was ik boos...nee heel verdrietig. Wat meer of mij zegt dan over mijn kinderen.

Nu weet ik dat dit de uitzondering was die de regel bevestigde. Ze waren 'speelbestendige kleding" gewend. Meer uit noodzaak dan uit luxe. We waren niet rijk dus alles moest tegen een stootje kunnen en werd op de groei gekocht, zodat het lekker lang ruim bleef zitten. Tuinbroeken met verstelbare bandjes waren ideaal. Een pleegdochter die in rose, met merk en vlechtjes werd aan - en - afgeleverd, kreeg tussentijds 'wat makkelijks' aan. Ze knapte daarin enorm op, al waren haar ouders het hier niet mee eens. Die spaarden kosten noch moeite om dit 'getroebleerde' kind het beste van het beste te geven om het ín gareel te houden'. Want verwachtingen kunnen dwingend zijn. Kinderen als op een plaatje, schoon, nooit huilend, zonder grote groene snottebel, met haren in positie, zonder schaafplekken lijken ideaal maar missen de bulten, het verdriet bij verlies, de boosheid wanneer iets niet lukt.

Net als de opwinding van iets nieuws met de kans op teleurstelling, de landerige verveling van alles kunnen doen maar niet kunnen kiezen, het eindeloos herhalen tot het wel lukt en het nergens iets van aantrekken omdat je de wereld vergeet bij spelen. En ja daar kun je vies bij worden, je broek scheuren, je schoenen slijten. Het risico van de vrijheid, het avontuur, het opgaan in de eindeloze kindertijd waar nu juist deze grote vakantie alle gelegenheid voor is. Hoeft niet, natuurlijk. Lekker spelen kan zonder viezigheid en ellende. Vies worden is geen doel of prestatie, het kan een gevolg zijn. En af en toe, ja af en toe willen wij, verantwoorde ouders, ze ook laten ervaren hoe ze er uit kunnen zien op hun mooist. Met kerst bijvoorbeeld. Heel even. Liefst tot en met het bezoek aan opa en oma. Dat is mij nooit gelukt....en het is de vraag of opa en oma dat verwachtten. Want o wat kunnen wij ons en onze kinderen aandoen als we uitgaan van perfectie.

Misschien is het ergste wel dat we dure, mooie, tere kleding kunnen betalen en denken dat wat meer kost wel beter zal zijn. Terwijl juist met minder teer, strak op het lijf en voordelig want lang te gebruiken, meer te doen is. het is net als met speelgoed. Duur speelgoed vol kleur, geluid, beweging en details lijkt meer mogelijkheden te bieden maar kinderen spelen beter met dingen zonder toeters en bellen. Meer kan met minder. Zie mijn boeken de Speel wijzer spelen kan met alles en het doe-boek; spelen met voor de handliggende voorwerpen... Dat geldt dus ook voor kleding om in te spelen. Meer overwegingen staan in Wat mag? Wat kan!, zie mijn website. (Ok nu de was...zou dat echt op 15 graden schoon worden?!)

 

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


June 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn