Marianne's Weblog

Verwennen is verwaarlozen

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

We verwennen kideren. Men spreekt van een ‘Verwende kind syndroom’. Pamperen. net als bij de goede luiers willen we narigheid voorkomen en moeite besparen.. Steeds opnieuw willen we het beste voor onze kinderen en dreigen we daarbij een verkeerd perspectief te kiezen. Het mooiste, het beste, het liefste, het veiligste, grenst aan het lelijkste, het slechtste, het gemeenste, onveiligste. Dit is ernstig en maakt kinderen niet gelukkig.

Volgens internationaal Unicef onderzoek zijn kinderen in Nederland heel gelukkig . We weten dat dit niet voor alle kinderen geldt. Kinderen worden ook in Nedrland te veel en te vaak slachtoffer van volwassenen. Vaak volwassenen die denken van kinderen te houden en het beste  met ze voor hebben. Soms kost dit kinderen hun leven, intens triest. Veel vaker ontneemt het ze kansen. Verwennen kan een vorm zijn van pamperen waardoor een kind kansen mist.

Veel kleinere zorgvragen hebben in jaren doordruipende gevolgen. (het beeld van Pampers geeft rare vergelijkingen). Bijvoorbeeld hoe we met veiligheid omgaan. We willen kinderen tegen alles wat vervelend kan zijn, risico kan hebben, te moeilijk kan worden, beschermen. Natuurlijk; daar zijn wij verantwoordelijk voor. Maar waar te voor staat is niet goed. Door te beschermend, te goedgeefs, te bemoeizuchtig en te vrijblijvend te zijn, wordt zorg, verwennen.

Waar goede zorg over gaat in te...is voer voor discussie. Verwennen kan gevaarlijk zijn. Bespaarde moeite kan vrlies aan mogelijkheden geven.

De discussies over vallen, stoeien, verliezen, slopen, letterlijk spelen met water en vuur heb ik al vele malen gevoerd. Het blijft moeilijk om te pleiten voor de waarde van risico voor ontwikkeling. Kinderen leren door vallen. Geen ouder ziet zijn kind graag vallen. Voorkomen lijkt niet alleen beter dan genezen, het bespaart verdriet bij kinderen en bij ons. Verwennen is vaak gebaseerd op voorkomen van moeite moeten doen of vervelende situaties willen vermijden. Korte termijn vrede veroorzaakt op lange termijn schade...of minder gunstige ontwikkeling dan gewenst.

Bijvoorbeeld; Stoeien. Kinderen waarmee gestoeid wordt  hebben jaren later, aantoonbaar betere sociale vaardigheden, meer empathie en meer zelfvertrouwen dan kinderen die niet mochten stoeien. Jongens bepalen hun pikorde fysiek en hebben competitie nodig.

Bijvoorbeeld Slopen. Slopen geeft inzicht in wat is en wat was en onze invloed hier op.

Bijvoorbeeld spelen met natuurlijk materiaal. Spelen met natuurlijke elementen is veelzijdiger en daarmee waardevoller dan willekeurig welk speelgoed door een fabrikant bedacht.

De tegenargumenten bestaan uit aannames en verantwoording voor als die aannames uitkomen. Helen Toveye stelde vast hoe de meeste corrigerende opmerkingen naar jongens toe gemaakt worden door vrouwen en dat deze in acht van de tien keer,  zijn gebaseerd op aannames, waardoor het spel ‘in de knop wordt gebroken’. ‘Als je dat doet, val je straks’, ‘Daar maak je geen vrienden mee…” ‘Dat lukt je niet”… Laten ervaren, proberen, ontdekken, herhalen houdt altijd risico in. Het kan mis gaan. Maar niet doen ontneemt kinderen meer dan een vervelende ervaring. Dit ontnemen gaat tegenwoordig veel verder dan logisch te verwachten narigheid voorkomen. Kinderen krijgen voorbeelden en antwoorden om zoektochten te besparen en zo veel mogelijk te sturen. Tijdwinst zonder kairos (zie een  vorige blog).Onze goede bedoelingen om activiteiten te plannen in vakanties; van zeilkamp, naar Thailand, daarna logeren en verschillende attractieparken...daarmee krijg je zes weken schoolvakantie wel vol, voorkomt vervelen maar ontneemt kinderen het recht en het leerproces op eigen tijdsbesteding. 

Deze zorg lijkt empathisch gedacht vanuit kinderperspectief, maar is het niet.

Steeds maar weer merken dat wat jij zelf bedenkt, uitprobeert of zoekt tijdverlies is, niet zo perfect is als het al ergens is en toch zo makkelijk is over te nemen, tast eigen initiatief en eigenwaarde aan.

Hetzelfde geldt voor de overregulering van kinderemoties. Boos zijn, driftig zelfs, verdrietig, somber, langzaam, bedachtzaam, verlegen, druk en heel veel ander gedrag krijgen correctie tot therapie om kinderen tot gemiddeld gedrag en liefst beter dan dit te brengen. Kinderen moeten zich beheersen, begrijpen, sociaal gedragen. Boos zijn wordt in plaats van een emotie, ongepast gedrag. Somberheid wordt ongeluk waar kinderen in onze gelukkige samenleving geen recht op hebben en druk zijn, stoort ons en is dus een probleem. Gedrag corrigeren of er een etiket opplakken met bijbehorende therapie lijkt 'verwennen'maar de schade is minder goed te meten dan de winst wanneer een kind zich heeft leren voegen. 

We willen 'alles' doen om kinderen gelukkig te maken. Als het liever voor de televisie zit dan zelf speelt is de verleiding groot toe te geven om verveling te voorkomen. Wanneer het zelf zegt gelukkig te zullen zijn met 'wat alle kinderen al hebben', vindt argumenten in 'we kunnen het ons veroorloven. We willen niet dat hij of zij buiten de groep komt en Zo is het nu eenmaal tegenwoordig'. Verwennen is dikwijls de harde pit in een verantwoord zachte vrucht.

Tegenover het verwende kind staat een wereld zonder empathie voor het perspectief van een kind. Hoe kinderen hun leven en contacten ervaren blijft ongezien en wordt te vaak weggeredeneerd.

Neem de grote veranderingen in de kinderopvang. Door bezuinigingen verdwijnen vaste leidsters, worden groepen samengevoegd tot opgeheven. Kleine kinderen voor wie hechting en structuur belangrijk zijn als basis voor ontwikkelen weten niet meer met wie ze waar te maken hebben. Bij alles wat kinderopvang kan bijdragen aan het welzijn van kinderen draait het om invloed van begeleiding. Ik heb te doen met die kleintjes. Steeds weer een andere juf die anders ruikt, doet, voelt, praat en luistert. Steeds weer andere kinderen waarmee je wel of niet samen durft te spelen, kennis wil maken, jezelf open voor moet stellen. Terwijl je moet wennen aan anders dan thuis, aan wat hier mag en kan. Stel jezelf voor in een situatie met iedere dag andere mensen om mee samen te werken, niet omdat jij daar voor kiest maar door mensen die lief voor je zijn. De gevolgen zijn er nu; slecht slapen, ongeconcentreerd zijn, terugtrekken of juist druk doen, en zullen er zijn in de nabije toekomst. Hoe kinderen reageren op steeds wisselende begeleiding, kinderen waar ze mee te maken hebben en ruimtes waarin ze worden opgevangen heeft invloed op ontwikkeling van concentratievermogen, hechting, sociale vaardigheden en vertrouwen. Rampzalig? Nee…er zijn ergere rampen maar steeds opnieuw kunnen we ons afvragen of wat we voor kinderen willen ook het beste is voor kinderen. De waarheid zit tussen het ze makkelijk maken, ze hun zin geven en geen rekening met ze houden in. De enige manier is om ons steeds weer af te vragen hoe we het zelf zouden vinden. Wat gij niet wilt wat u geschiedt, doe dat ook een ander niet….En daar kritisch blij blijven voor wat we wensen.

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


June 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn