Marianne's Weblog

Van wie is het speelgoed dat we geven!

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Wij kopen speelgoed. Daarmee wordt de koper, eigenaar. Wij geven speelgoed aan kinderen maar houden het aankoopbewijs zelf. Daarmee blijven we in juridische zin, eigenaar maar in pedagogische zin geven wij kinderen meer dan het gebruiksrecht.

‘Speelgoed is bezit van een kind”, bepleit ik al jaren op ouderavonden. Wanneer we besluiten om speelgoed weg te doen mogen we dat, naar mijn mening, niet zonder inspraak van de kinderen aan wie we het speelgoed gaven, doen.

Hierop reageren veel ouders met; “Maar als ik vraag wat weg mag, dan mag niets weg”. Wanneer kinderen de macht van NEE! Ontdekken, zullen ze deze macht willen uitproberen om te ontdekken of ze wel of niet werkt. Wanneer met hun NEE geen rekening wordt gehouden, heeft het geen zin om ze iets te vragen en wanneer kinderen iets gevraagd wordt zal naar het antwoord geluisterd moeten worden. Dit laatste is iets anders dan je neerleggen bij ieder nee. Redenen geven waarom iets weg kan, kunnen zin geven. Vraag kinderen om speelgoed te sturen naar de Filippijnse slachtoffers van de tyfoon, en de knuffels stromen binnen. Om op kleedjesmarkten voldoende ‘handel’ te kunnen uitstallen, zijn ze bereid wat ze vorige week kregen, neer te zetten.

En andersom zal iedereen begrijpen dat die beer niet weg mag, ook al is hij oud, kaal en mist hij een deel. Een kind kon geen afscheid nemen van een incomplete kartonnen puzzel. Pas na aandringen meldde hij dat hij die puzzel had gekregen van opa…en opa was er niet meer.

Waarom iets niet weg mag, is soms moeilijk onder woorden te brengen. Luisteren houdt meer in dan horen wat wel of niet gezegd wordt. Ouders en opvoeders hebben maar een onomstreden plicht om speelgoed weg te doen en dat is wanneer het gevaarlijk is geworden.

De waarde van speelgoed

De waarde van speelgoed bestaat uit meer dan financiële waarde. Speelgoed heeft emotionele waarde voor zowel de gever, de ontvanger, als door de sfeer waarin het gegeven en gebruikt werd. Wat we geven, zegt iets over ons. En onze verwachtingen…waar wij voor staan…en wat we van het kind aan wie we geven waar wij voor kiezen weten, hoeveel we om dit kind geven. Speelgoed is het visitekaartje van onze opvoeding…meestal maar met Sinterklaas niet altijd. Sinterklaascadeautjes zijn net wat anoniemer dan een zorgvuldig uitgezocht cadeau voor een bijzondere gelegenheid, zoals een verjaardag. Sinterklaas vervult wensen. Hij geeft wat kinderen op hun verlanglijstje schrijven, niet wat ze nodig hebben. Verlanglijstjes zijn geen boodschappenlijstjes. Ze geven meer hebbe-hebbe aan dan nodig zijn voor de verantwoorde ontwikkeling van spelen. Sint kan die roze Barbie geven waar iedere geëmancipeerde moeder principieel afstand van neemt en die Activ Man die volgens Amerikaanse traditie de rechten van de mens verdedigt met de nieuwste wapens. Sinterklaas heeft zijn eigen afwegingen.

Grootouders hebben andere motieven dan ouders. Vaders kiezen anders dan moeders. Jaren geleden bleek uit onderzoek onder klanten van een speelgoedketen dat moeders (vrouwen tussen de 20 en 40 jaar) gemiddeld vaker in de speelgoedwinkel kwamen dan vaders in dezelfde leeftijdscategorie. Moeders kochten meer artikelen, maar vaders gaven per bezoek over het algemeen meer uit. Moeders kochten ook vaker ‘verantwoord’, ‘prijsbewust’ en ‘praktisch’, terwijl veel vaders kozen voor wat ze zelf leuk vonden. Ook bij grootouders (mannen en vrouwen vanaf 40 jaar) werden verschillen geconstateerd. Grootouders bleken te verdelen in verwennenden en de cultuuroverdragenden. De verwennende grootouders kozen voor groot; garages, poppen, poppenwagens, fietsen, auto’s, grote dozen. De cultuuroverdragende voor ‘traditioneel”; poppenkleertjes, keukenspulletjes, puzzels, kleurpotloden.

Eens gegeven, blijft gegeven?

Maar dan….Blijft eens gegeven, blijft gegeven?’Hoe zit het als de kinderen de deur uit zijn…mogen ze dan alles meenemen? Juridisch niet, pedagogisch wel….Zeker wanneer speelgoed aan iemand is gegeven. Juist daarom vraag ik ouders heel voorzichtig te zijn met ‘doorschuiven’ van speelgoed. Voor een kind kan het verwarrend zijn wanneer wat ze toch ooit zelf hebben mogen uitpakken omdat hun naam op het cadeaupapier stond, later voor het broertje is. Kunnen delen is een mooie eigenschap, …maar moet wel geleerd worden. Wanneer de broers het huis uit gaan zullen ze allebei hun goede herinneringen aan hetzelfde speelgoed kunnen koppelen. Naar mijn mening behoudt degene die het kreeg de eerste rechten. Daar kan hij van afzien, maar wel in overleg. Wie neemt de Play Mobil? Wie de Lego? Of ieder de helft?

Nog moeilijker wordt het wanneer het om ouder speelgoed gaat. Het poppenhuis van moeder, waar eerst de kinderen wel of niet mee gespeeld hebben en nu zijn er kleinkinderen. Ik herinner mij een heel oud prentenboek van mijn moeder, vol helpende engelen. Mijn grote broer koesterde het toen hij lang ziek was en ik deed hetzelfde, jaren later, tijdens mijn lange herstelperiode. Ik vond dat we er beide recht op hadden na het overlijden van onze ouders. Het was van hem, zei hij. Niet waar, zei ik. Onze beleving was gelijk. Hadden onze ouders dit prentenboek, oud en vergeeld, maar in hun testament genoemd. Na overlijden van de ouders hoort het achtergebleven speelgoed tot de erfenis. Tot die tijd behouden de ouders het eigendom van het gezamenlijke bezit. Vaak is dit speelgoed gegeven met de motivatie ‘niet voor het gewin maar voor het gezin’. De ‘eigenaar’, de (groot)ouder beslist welke van de kinderen wat wel of niet mag meenemen. Mogelijk zijn sommige dingen leuk om in het ouderlijk huis te houden voor als kinderen en kleinkinderen op bezoek komen en ‘oude’ sfeer willen terughalen door weer eens samen Monopoly versie jaren ’70 te doen, of scrabble op een bord, of toch weer eens die trein laten rijden, of samen met kleindochter de pop aankleden die zelf niets kan en daardoor alles."Wanneer de batterijen het niet doen kan een pop zeggen wat ze denkt", hoorde ik een meisje zeggen. Soms is het wachten op de komst van die kleindochter, beter dan het poppenhuis aan de eerste die erom vraagt meegeven, omdat de stille zolder een veiliger plek is dan in het drukke leven van kinderen. Soms zijn de mooie herinneringen aan hoe verschillende kinderen uit een gezin met hetzelfde speelgoed speelden, de belangrijkste reden om 'niet voor het gewin maar voor het hele gezin' in ere te houden tot in onderling overleg kan besloten worden waar het terecht komt. 

Ouders hebben het recht om speelgoed te geven, niet de plicht.

En kinderen kunnen op hun beurt er voor kiezen om speelgoed niet te willen meenemen.

Niet iedereen houdt van oud of koestert dezelfde herinneringen met dezelfde waarden.

Kinderen kunnen tegen hun ouders zeggen; doe het maar weg…verkoop het. Soms is dat jammer omdat ouders bij het zien van het trekhondje meer zien dan een Fisher Price product. Ze zien dat kleine kind waar ze mee wandelden…op een mooie pinksterdag…wat was hij of zij lief, onschuldig, volgzaam. Het afwijzen van dit speelgoed, kan voelen als het afwijzen van die herinnering of de liefde waarmee iets ooit gegeven is. Ditzelfde kind kan zich als dertigjarige die wandeling niet herinneren en ziet in zijn vaderrol een oud hondje waar het papieren buitenkantje van loslaat en het trektouwtje gevaarlijk lang is...want tegenwoordig mag dit nog slechts 20 centimeter zijn, vroeger vijftig. Speelgoed is zo veel meer dan een artikel uit de speelgoedwinkel…

Mijn zolder staat nog te vol.

Reacties   

+1 # Marjolein 05-12-2013 09:04
Erg interresant artikel, vol met tips. erg leuk om te zien. Mijn kind heb ik wel alle speelgoed mee gegeven toen zei op zich zelf ging wonen ook omdat wij gingen verhuizen leek mij dat beter aangezien we de ruimte niet meer hadden.
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


November 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn