Marianne's Weblog

Wens voor 2015; bedreigingen spelen bestrijden!

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Goed spelen vereist aandacht, betrokkenheid en inzet, waar wij te vaak geen tijd, zin en idee voor hebben. Ja, we weten heus wel dat kinderen niet altijd willen wat goed voor ze is maar nee zeggen kost moeite. Dus laat maar zitten…letterlijk.

En kiezen wat de aanbieder aanprijst zal wel passen bij jouw kind…al is jouw kind natuurlijk bijzonder. Betrokkenheid is natuurlijk wat anders dan van een kind houden maar zien wat voor individu het is kost empathie en tijd waar niemand iets van mist zo lang we netjes en veilig opvoeden. Meedenken, inspireren, moeite doen zijn natuurlijk belangrijk voor kinderen maar we kopen het graag af met speelgoed, attractieparken en televisieprogramma’s waar zij zich mee amuseren zonder dat er iets van ons gevraagd wordt.

De waarden van spelen worden niet serieus genomen.
Natuurlijk zijn de waarden van spelen bekend. Natuurlijk is spelen de motor voor ontwikkeling van brein, motoriek, emoties, cognitieve vermogens, sociale vaardigheden en creatieve inzichten. We weten het. En toch worden bij kinderen steeds meer en steeds grotere achterstanden vastgesteld waarbij steeds opnieuw voor de oorzaken gewezen wordt naar spelen. Kinderen krijgen niet de tijd en ruimte die zij nodig hebben, met een goed aanbod van mogelijkheden passend bij de verschillen tussen kinderen bepaalt door geslacht, gender, aard, ontwikkelingsfase en cultuur.

Toegeven hoe belangrijk spelen is, gebeurt te vaak, te veel en al veel te lang zonder daar de consequenties uit te trekken.
Ik zou willen dat we in 2015 meer letterlijke en figuurlijke tijd en ruimte voor spelen vrijmaken.
Niets nieuws. gewoon in praktijk brengen wat we allemaal wel weten. 

Goed spelen gaat niet vanzelf.

De bedreigingen van spelen hebben alles met onze inzet te maken. Spelen spiegelt onze maatschappij. Wij maken mogelijk.

  1.  Spelen wordt bedreigd, bepaald en beperkt door ons verlangen naar zekerheden.
    We willen zeker zijn van veiligheid en resultaat. Daarom geven we liever een schommel waarop een kind kan schommelen dan een touw waarmee kinderen misschien een schommel zelf kunnen maken maar misschien is niet zeker en ze kunnen van alles kunnen uitspoken wat we niet kunnen voorzien. Ons verlangen naar zekerheden, sluit risico’s uit. Onzekerheden zijn belangrijk voor spelen. Kinderen leren door vallen en opstaan. Iedere ervaring kan tegenvallen, iedere ontdekking kan er een zijn van een maar nooit weer, alles wat je uitprobeert kan mislukken en herhalen geeft niet altijd hetzelfde resultaat. Ervaren leidt tot ontdekken, ontdekken tot uitproberen, uitproberen tot vaardigheden en inzichten. Deze begrippen zijn de bouwstenen van spelen. Ieder kind heeft recht op zijn eigen bult. Ik pleit ook in 2015 voor ruimte voor onzekerheden vertaalt in speelruimte, speelgoed en laten spelen.
  2.  Spelen wordt bedreigd, bepaald en beperkt door aansprakelijkheid.
    Deze bedreiging ligt in het verlengde van 1. Want als we kinderen laten uitproberen en het gaat mis….wie is daar dan aansprakelijk voor! Ons verlangen iemand als schuldige aan te wijzen en te laten betalen heeft geleid tot bepalende en beperkende regels. Hutten mogen niet meer gebouwd worden tenzij met goedgekeurd hout, schone spijkers en bouwvoorschriften, de veiligheidsrichtlijnen voor speeltoestellen zijn winst van leveranciers geworden (Zoals o.a. het onderzoek van Johan Oost bewijst. Hij toonde aan dat gras vaak een betere valdempende ondergrond is dan de dure, vaak verplichte, voorzieningen van leveranciers). In Almere wil de gemeente vanuit haar participatiebeleid trampolines van omwonenden toelaten op de speelveldjes. Hier komt een proefproces over want de eigenaar van de grond blijft aansprakelijk. Werkers in bijvoorbeeld kinderopvang bedenken constant waar ouders mogelijk bezwaar tegen kunnen hebben. Om ieder traantje, vuiltje en verkoudheid te voorkomen mogen kinderen niet in de kou, niet vies worden, niet vallen, niet prikken en geen enkel risico lopen. Te veilig is gevaarlijk!
  3.  Spelen wordt bedreigd, bepaald en beperkt door onze haast.
    Spelen kost tijd die we niet (over) hebben. Spelen in je vrije tijd lijkt minder zinnig dan naar de muziekschool gaan. Kinderen doen zo lang over zelf tekenen, dus geven we een kleurplaat. En met een voorbeeld hoeven ze niet te bedenken hoe het kan maar weten ze hoe het moet. Spelregels van de fabrikant hanteren we te vaak als wetten…nee dat is daar niet voor….zo hoort het niet…. Kinderen de tijd en ruimte geven om iets zelf te ontdekken, uit te proberen, stapje voor stapje te leren…vraagt meer geduld dan we tot nu toe vaak op konden brengen. Daarom VVE programma’s waarvan Sieneke Goorheuis zegt; Te veel software waar de hard ware nog niet aanwezig is…al dan niet verpakt in tablets.

Ik wens u in 2015 geduld toe, betrokkenheid en aandacht voor spelen. Doe wat met wat we weten.