Marianne's Weblog

Speelterrein met (mijn) visie

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

In Almere Buiten is op 25 april het speeleiland Speel mere...officieel geopend. Ik mocht daar bij zijn, want ik heb mogen meedenken. Het is het eerste terrein in Nederland waar ik mijn visie over spelen volgens de schijf van vijf en rekening houden met de verschillen tussen kinderen, gerealiseerd zie. In de wijk Meridiaan, naast Scouting en Jeugdland (Sociaal Cultureel Werk) hebben de ontwerpers van DonkerGroen wensen van kinderen vertaald in een natuurlijk speelterrein met (mijn) pedagogische onderbouwing.

Ik mocht voorafgaand aan dit ontwerpen een paar workshops geven aan mensen die veel meer dan ik van planten, wetgeving rond speelattributen en onderhoudsvalkuilen weten, maar iets minder over ontwikkeling van kinderen door spelen, typisch meisjes- en jongensgedrag en hoe verschillende type kinderen hun eigen spel kunnen ontwikkelen. Door speelsporenonderzoeken bij eerdere ontwerpen, bekeken we geslaagde en minder geslaagde speelse aanleidingen. We discussieerden over wel en niet aanvaardbare risico's, idealen en praktische bezwaren en kwamen tot de conclusie dat zoveel meer mogelijk is dan we dachten. 25 kinderen gaven hun ideeën en wensen die niet allemaal haalbaar maar altijd inspirerend waren. Daarmee gingen de Donkergroenen aan de slag.

Het is een geweldig speeleiland geworden. Net als ieder van de 25 kinderen voel ik me volledig verantwoordelijk voor het ontwerp en de uitvoering, hoewel mijn twee dagdelen in geen enkele verhouding staan tot de enorme inspanningen van de echte werkers. En vlak terrein is omgetoverd in een eiland. Daarvoor werd 72.000 m3 grond uitgegraven, waarmee waterpartijen en enorme bergen ontstonden. Enorm veel werd gesnoeid, waarvan veel werd hergebruikt. Op en bij dit eiland zijn daarmee avonturen mogelijk door speelse aanleidingen die er uitzien of ze er al jaren staan. Een ruïne om op te klimmen en in te verstoppen, een doolhof gemaakt van gestapeld snoeihout (waar vast allerlei dieren onderdak in kunnen vinden). Keien in het water, lijken gestrand na meegevoerd te zijn door smeltend ijs. Ze maken oversteken van het grote eiland naar plekken 'voor de kust' mogelijk, maar vormen ook een rotstrandje waar van alles tussen de keien te vinden is. Zandstranden zijn er ook, naast grasveldjes, 'bijna ondoordringbaar' struikgewas en in verborgen baaien. Door de hoge heuvels lopen gangen.

Wie zoekt vindt 'natuurlijke' hutten en grotten. Het enige wat echt lijkt te zijn toegevoegd is de enorme uitkijktoren van 9 meter hoog. Het hoogste punt bereikbaar via smalle houten ladders. Op dit eiland is van alles te doen.

De schijf van 5 in de praktijk....ruimte voor creatief, constructief, cognitief, sociaal en motorisch bezig zijn. Vaak schuilt speelwaarde in onopvallende elementen. Zoals de stukken boomstam die hier en daar liggen. Wie even met elkaar wil praten, kinderen of volwassenen, pakte zonder dat dit verteld werd, een stammetje om op te zitten. Wie er bij wilde, zocht zijn eigen stammetje. Op een apart eilandje, bereikbaar na avontuurlijke oversteken, staat een insecten (bijen) wand bij wat fruitbomen. Op het eiland groeien nu al onverwachte plantjes waar de begeleiders iets mee willen. Want hier spelen betekent niet dat kinderen alleen gelaten worden. Een inspirator geeft ruimte en grenzen. Soms door instructie te geven, iets mogelijk te maken bijvoorbeeld op de vuurplaats, of door kinderen en speeleiland te beschermen. Hij is opvallend onopvallend aanwezig. Spannende avonturen liggen voor het opscheppen. Bij de opening renden de kinderen het eiland op, de klimtoestanden in, ze kropen door gangen en sprongen over water. Dat is de eerste indruk.
Echt leuk werd het voor mij een uur later, toen het terrein verkend was en kinderen echt gingen spelen. Een kind zat te genieten op een verstopplek waar hij met rust gelaten werd; een schouwer. Een ander zocht tussen de rotsen aan het strand schelpen (en vond ze!; een douwer. En de rauwer hing in de touwenbrug, in zijn eentje. Een meisje vroeg haar moeder of ze daar ook alleen mocht spelen, want al die volwassenen in de buurt stoorden haar bij het verzinnen van haar spel; een bouwer. Gelijk had ze...spelen wordt pas echt als het nieuwe er af is en volwassenen niet zo nadrukkelijk aanwezig zijn. Maar je ouders laten zien wat jij ontworpen hebt...of je kinderen laten zien wat jij er van gemaakt hebt....is ook leuk...voor een keer.

En de ouders! Die leken mij enthousiast. Ze zagen kinderen risico's nemen, ontvingen de eerste natte sokken, troostten gevallen kinderen en namen hun kroost vies mee naar huis...Ik hoorde niemand klagen. Misschien zijn ouders wel wijzer dan meestal wordt aangenomen. Misschien geven ontwerpers, beleidsmakers, gemeenteambtenaren en begeleiders ouders te weinig het voordeel van de twijfel en richten ze hun blik te veel op die zeurende inwoners die overal beren op de weg zien.
In Nederland zijn meer avontuurlijke speelplekken te vinden. Steeds meer. Maar er is er tot nu toe maar een waar ik mijn ideeën in mocht laten doorklinken.
Ga eens kijken...en neem kinderen mee! Zie ook www.almere.nl/speeleiland
Almere, gefeliciteerd!
Ik wil meer van dit...

 

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


March 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
25 26 27 28 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn