Marianne's Weblog

Speeltoestellen opruiming

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

In Nederland vindt sluipenderwijs een speeltoestellenopruiming plaats. Wipkippen, klimrekken en schommels verdwijnen van gemeentelijke speelplaatsen. Dit beleid past in bezuinigingsplannen om speeltoestellen niet langer te onderhouden, laat staan te vervangen. Menig gemeente denkt na over de manier waarop zij deze onttakeling van zorg voor de jeugd kan verkopen aan de inwoners.

Ik denk graag mee....want ik vind het helemaal niet zo erg om wipkippen, bankjes, klimtoestellen en evenwichtsbalken te zien verdwijnen. Ik wil gemeentes graag overtuigen van de voordelen van spelen met speelse aanleidingen in plaats van deze dure eenzijdige attracties. Een speelse aanleiding kan bestaan uit bosjes, een heuveltje (bosjes op een heuveltje geven twee maal zo veel speelpret als een kale heuvel of een losstaand bosje), een slingerpaadje,waterstroompje, een grote kei (om op te klimmen, op te zitten of waarin wanneer de kei een beetje uitgehold is een inspirerend plasje water kan blijven staan of hoog gras. Bij elkaar zien speelse aanleidingen er minder aangeharkt en duidelijk uit dan een geschoren grasveld vol speeltoestellen maar kinderen spelen daarmee niet alleen beter, het is ook nog goedkoper in aanleg en onderhoud. Maak dat de omwonenden maar eens wijs! Die komen op inspraakavonden met voorstellen geplukt uit catalogi vol prachtige metalen of houten constructies al dan niet voorzien van touwen tot elektronica. Tel bij de prijs van die toestellen eenzelfde bedrag op voor aanleg van valdempende ondergrond, onderhoud, certificering en omliggende ruimte die vrij moet blijven. Ouders stuiteren bij het bedenken hoe vies kinderen kunnen worden wanneer ze niet op een wipkip of bankje maar op aarde of kei zitten. Ze bedenken welke vreselijke dingen tussen de bosjes kunnen gebeuren. Ze vrezen vreselijke wonden wanneer kinderen in de buurt van een kei vallen. Het voorstellingsvermogen van veel volwassenen is groot wanneer ze aan mogelijke ongelukken en onmogelijke aannames denken, maar omgekeerd evenredig klein wanneer ze zich proberen voor te stellen wat kinderen met speelse aanleidingen en speelse middelen kunnen.

Zo'n klimrek is zoveel duidelijker dan een laaghangende tak....en ja hoor...veiliger....want die tak kan breken en is niet gecertificeerd....misschien. Ouders moeten eerst weten wat de ontwikkelswaarde is van ervaren, uitproberen, falen, zoeken en ontdekken met vrijheid voor eigen keuze en ruimte voor eigen oplossingen. Ik help gemeentes graag om ontwerpers en ouders te vertellen wat spelen is, waarom spelen belangrijk is en waarom het belangrijk is om spelen zo leuk als maar mogelijk is, te kunnen laten zijn. In dit verhaal zitten een paar hindernissen. De eerste is dat men bijna niet kan geloven hoe leuk spelen kan zijn met iets dat niets kost...of lijkt te kosten...zoals ruimte, wind, aarde, water, heuveltje, kuil, grassen, struiken, bomen..... Ten tweede kost het verstand om verschillen te kunnen zien tussen veiligheid en overzicht, rommelig en gebrek aan onderhoud, toezicht en betrokkenheid. Volwassenen vergeten wel eens dat wat een kind niet ziet niet altijd uit het zicht van een volwassene is, en dat we ook kunnen horen wat kinderen uitspoken (en inderdaad is stilte soms een waarschuwingssignaal). Daar horen slingerpaadjes bij, eilandjes, kuilen. Ze geven meer inzicht dan overzicht. Een 'luchtplaats', een speelplek vol grijze tegels met een hek daar omheen lijkt zonder risico's te zijn maar zit vol onberekenbare risico's. want een opwippende tegel wordt niet gezien, in grote ruimtes gedragen kinderen zich wilder en ongeconcentreerder dan op kleine oppervlaktes.

Vergelijk dit spelen eens met spelen in een risicovolle omgeving vol plekken waar duidelijk is wat een kind kan doen. Daar verspreiden kinderen zich in kleine groepjes en houden zij zich bezig met waar de omgeving aanleiding toe geeft...een bosje om achter te kruipen, een heuvel om op te klimmen of af te glijden, zand om in te woelen....allemaal geconcentreerde bezigheden met minder risico dan op die grote veilige grijze tegelvloer met onnatuurlijke speeltoestellen die uit dagen om steeds meer mee te doen dan het toegestane. De risico's tussen hoog gras, kleine waterpartijen, bij modder en onkruid zijn over het algemeen kleiner en vaak praktischer...zoals vuil, nat, koud en geprikt door.... En ja ook deze speelplekken moeten verantwoord aangelegd en onderhouden worden. Overleg moet wijkbeheer maner tot eerder minder dan meer.

Bij alle argumenten hoort ook de hernieuwde en noodzakelijke aandacht voor jongensspel. Jongens gebruiken bij hun spelen graag losse onderdelen om deze naar eigen inzicht neer te zetten, te plaatsen of een betekenis aan te geven. Losse speelattributen van kunststof worden door geen gemeente permanent beschikbaar gesteld op openbare speelterreinen, maar takken, in stukken gezaagde boomstammen, hopen boomschors en zand zijn wel mogelijk. Daarmee raak ik het 'huttenbeleid' van gemeentes. Hutten moeten gewoon kunnen. Natuurlijk is de eigenaar van de grond, de gemeente, verantwoordelijk voor de veiligheid. Een hut bovenin een populier blijft onderwerp van gesprek, maar voor de rest....laat het gebeuren. Kinderen willen zelden een hut bouwen waar iedereen ze kan zien...dus erg storend zijn ze zelden. Ze horen bij spelende kinderen en dat zijn ook inwoners met rechten. Gemeentes kunnen wat mij betreft pedagogischer tolerant zijn voor wat in openbare ruimte gebeuren kan. Van hutten bouwen en vanuit hutten spelen heeft veel speelwaarden...daar horen mislukte constructies met bijbehorende ongelukjes net zo bij als leren door vallen en opstaan. Ik hoorde dat men in Zeeland bij twijfel gele kaarten op de hut vastmaakt met eventuele opmerkingen...zo van...dit dak is niet stevig genoeg om op te zitten...doe hier iets aan. Daar hebben kinderen meer aan dan aan de frustratie van een onder schooltijd door de gemeente gesloopte hut.

Kortom; van alle bezuinigingen vind ik de bezuiniging op speeltoestellen wel een positieve. Ik wil graag helpen om problemen letterlijk tot uitdagingen te maken waarmee spelen betere kansen krijgt. Gemeentes, scholen en kinderopvangorganisaties kunnen hier hun voordeel mee doen. Mocht ik kunnen helpen om ongeruste inwoners het voordeel van de twijfel duidelijk te maken....weet me te vinden.

 

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


August 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 1
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn