Marianne's Weblog

We hebben het zoveel beter...tot nu toe

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

In deze vakantieperiode heb ik geen opdrachten en dus tijd om mijn gedachten te laten uitwaaieren. Met mijn enorme associatievermogen (waar ik niet altijd blij mee ben omdat ik achter ieder woord een beeld zie, een herinnering bedenk, mogelijkheden vermoed, problemen vrees, verbanden zie en nog veel meer. Dat is vermoeiend en maakt veelzijdigheid tot ongerichtheid). Met dit vermogen dus, koppel ik de engert in Noorwegen aan mijn voorouders, mijn verdriet met veel erger en het gegeven waaruit blijkt dat voor het eerst nieuwe generaties het minder doen dan hun ouders. Hiermee beperk ik mij tot de hoofdlijnen van mijn invallen die als een stamboom altijd weer aan de top bijeenkomen in een woord; spelen.

De ideeen van de man in Noorwegen komen voort uit zijn overtuiging dat mensen van elders de samenleving zoals hij die wenst, veranderen. Zoals mijn voorouders en de voorouders van mijn man hier ooit vreemden waren. De zoektocht van mijn man naar zijn voorouders leidde tot hooggeplaatste Nederlanders die hun leven lang in Indie woonden. Zijn zoeken werkte aanstekelijk. Ik wist niet meer dan dat ik bijna letterlijk uit de Zeeuwse klei getrokken ben. Vandaar de overbodige c in mijn achternaam (Valck met ck, zeg ik net zo automatisch als een zekere rechercheur). Ik liep al snel vast. Zelfs de geboorteplaats van mijn vader wist ik niet te achterhalen. Elisabeth, hielp mij verder. Ik ken Elsabeth niet. Ze reageerde op mijn vraag en ging zo maar speuren! Dat is toch fantastisch! Dank Elisabeth! Nu ben ik gekomen tot Theodurus de Valck, rond 1800, getrouwd met Maria van Huffel, ouders van Francies. De hele stamboom groeide in Graauw en Hontenisse in Zeeuws Vlaanderen. Vaag wist ik van een boerderij...dacht ik...'t Jagertje...het bleek een buurtschap te zijn vol Valcken. Bij mij geen admiraals, alleen dienstbodes, landknechten en loonwerkers.

Een voorouder kreeg tien kinderen, waarvan zeven slechts enkele dagen tot maanden oud werden. Ik probeer mij een voorstelling te maken van hun leven, hun armoede, hun mogelijkheden. Wat heeft mijn opa samen met zijn jonge vrouw er goed aan gedaan om rond de eeuwwisseling zijn geluk te zoeken, in Rotterdam. Wat een breuk met hun geboortegrond! Mijn moeder verstond haar schoonmoeder niet en had moeite met 'de boerse benadering'. Zij was de dochter van een meester schoenmaker...met de nadruk op meester. Wat kan mijn opa (overleden in 1956) trots zijn op zijn kleinkinderen die het allemaal goed tot meer dan goed hebben met een mooie opleiding. Ook mijn ouders waren trots op wat zij zelf en voor hun kinderen bereikten, en wij voor onze kinderen. Maar nu blijkt dat nieuwe generaties het vaker minder goed doen dan hun ouders.

Kinderen maken vaker hun school niet af, nemen genoegen met minder verdienend werk en hebben minder ambities. De opgaande lijn van letterlijk eeuwen wordt daarmee verbroken voor vooral Nederlanders...want bij allochtonen, nieuwe Nederlanders, zie je nog steeds die toenemende behoefte aan scholing, ambitie en inkomen. Niet dat ik meer per definitie beter vind dan minder. Wat me vooral treft is de gemakzucht, het gebrek aan initiatief en doorzettingsvermogen. Ik heb grote waardering voor iemand die met zijn handen wil werken, iets nieuws durft te beginnen, de wereld wil verkennen. Scholen en universiteiten zijn niet de enige plekken waar je wijzer kunt worden en er bestaat meer rijkdom dan de financiële. Waar ik me aan erger is het gebrek aan FLOW, persoonlijke drijfveren, inventiviteit, durf, overgave aan geboeidheid. Laat dat nou de kenmerken van goed spelen zijn. Bij jonge kinderen zien onderzoekers en pedagogen tegenwoordig steeds vaker 'zapp'gedrag. Niet alleen als ze televisiekijken en surfen op internet, ook met speelgoed. Even dit, dan dat. Eenmaal gezien dan kennen ze iets al. Alles moet nieuw zijn, snel, zonder veel zelf te willen uitzoeken en nog minder om zelf te verzinnen.

Wie wel anders wil, moet wel de kans krijgen van zijn omgeving. Opmerkingen als 'Zo hoort dat niet;, ;Laat je ze hun gang gaan dan geeft het rommel en herrie'Waarom iets zelf laten verzinnen als het kant en klaar te koop is met minder risico op fouten en mislukken'; bepalen en beperken spelen tegenwoordig en daarmee ontwikkeling, ondernemerskracht en creatieve vermogens. Spelen spiegelt onze samenleving. De basis voor de toekomst van onze kinderen wordt spelend gelegd. Wij bepalen hoe en waarmee we ze laten spelen. Dit is de stamboom van mijn gedachten.

 

Reacties   

0 # Annet Weterings 02-08-2011 17:31
Dag Marianne

Ik las je blog over je voorouders, wat een boeiend verhaal! Leuk/mooi dat je de link legt tussen het lef van eerdere generaties en de lethargie van de tegenwoordige, daarbij uiteindelijk uitkomend op de kenmerken van spelen!
En dat je voorouders uit Hontenisse komen, daar moet je dan toch echt een keer naar toe, vind je ook niet?

Groeten,
Annet We[ongewenst woord]s
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


January 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
31 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn