Marianne's Weblog

Luisteren is geen gehoorzamen

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Op linkedin doe ik regelmatig mee aan discussies. Voor mij is het een manier om te weten te komen hoe mensen over spelen denken. De verschillende invalshoeken zijn meestal verrijkend, soms verwarrend en te vaak ontmoedigend. Verrijkend vooral omdat veel mensen vanuit eigen perspectief bezig zijn met spelen. Ouders, mensen uit het onderwijs, ambtenaren, kunstenaars, trainers en sportmensen. Bij de verschillende invalshoeken staat steeds opnieuw de beleving van kinderen tegenover de prestatiegerichtheid van volwassenen. Spelen om je te ontwikkelen of ontwikkelen door te spelen. Spelend leren of leren spelen. Verwarrend zijn de discussies waarin luisteren naar kinderen bepleit wordt zonder duidelijk te maken waarnaar je moet luisteren. Kinderen groeien op met wat ze van ons horen. Spelen spiegelt onze samenleving met onze normen en waarden, vertekend maar altijd herkenbaar. Wie naar kinderen luistert krijgt te horen dat ze het liefst patat, pizza en pannenkoeken eten en Iphoons, Nintendo's en Barbies krijgen of buiten willen spelen op plekken met hele hoge glijbanen of ingenieuze speeltoestellen voorzien van elektronica. Maar wie kijkt naar de beleving van kinderen ziet dat hun concentratie, interesse en speelwaarde groter is bij eenvoudig speelgoed, natuurlijke speelplekken en spelen met kosteloos, afgedankt/echt. Luisteren naar kinderen vervang ik door kijken naar de beleving van kinderen. Het recht om kind te zijn heeft niets te maken met het recht op hebben van spullen, maar alles met het recht op krijgen van betrokkenheid.
Speelotheekmedewerkers die hun organisatie prijzen omdat ze zoveel hebben uitgeleend aan een kind, krijgen van mij hetzelfde commentaar als ouders die hun kinderen hebben volgestopt met scherm en zelfs mensen die driejarigen trainen in tellen. Kijken naar de beleving van kinderen gaat niet om met wat kinderen graag bezig zijn, maar hoe ze bezig zijn...en hoe ze daarmee geboeid kunnen blijven spelen met eigen inbreng... door het onopvallend aanbieden van bijpassende mogelijkheden, variaties, uitdaging, waardering. De grote vakantie geeft hier alle ruimte voor. Eindeloze tijd en ruimte om met hetzelfde steeds weer wat anders te doen...vervelen kan daar bij horen...
Voor iedereen een prettige vakantie gewenst met mijn advies...meer kan met minder...