Marianne's Weblog

Aai, aanraken is belangrijk

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Bij alle schrik en verontwaardiging over kindermisbruik, zie ik de negatieve gevolgen voor alle kinderen. Zoals in het vorige blog gemeld zullen de mannen en vrouwen in de kinderopvang nog nadrukkelijker onder toezicht staan van ouders en management. Waar ik bang voor ben is...te veel commentaar...te veilig.....te afstandelijk. Arme kinderen. Ik zag een filmpje gemaakt in de beginjaren van de Vlaamse kinderopvang.

Hierin werd getoond hoe men letterlijk en figuurlijk afstand wilde nemen van de idee dat een overheid of kinderopvangorganisatie de plaats in wilde nemen van ouders. Kost wat kost moest 'liefde door derden' worden voorkomen. Verzorgers verschoonden babies en peuters, in witte beschermende kleding, inclusief mondkapjes en handschoenen.

Niet de persoonlijke behoefte van een kind, maar de klok bepaalde de zorg. Om 2.00 uur bijvoorbeeld werden alle kinderen gewekt, kregen een muts op en werd het raam 15 minuten opengezet.

De congresgangers waarvoor dit filmpje vertoond werd, moesten lachen om zoveel gebrek aan kennis en vaardigheden. Zij wisten beter. Kinderen hebben persoonlijke benadering nodig, liefde, aandacht, fysiek contact. Het kind centraal...en niet de organisatie. Hoe actueel was dit filmpje?
Natuurlijk waar te voor staat is nooit goed. Maar waar trekken we de grens? In 2007 bij de opzet van mijn boek over dilemma's bij spelen (verschenen in 2010), wilde ik spelen in je blootje ter discussie stellen. Ik wist van een protocol onstaan na zorgvuldige discussie, gevoerd begin deze eeuw bij een middelgrote kinderopvangorganisatie. Hierin stond dat kinderen onder beschreven voorwaarden bloot of half bloot mochten spelen. Dit werd belangrijk gevonden voor het vrije bewegen, het besef voor eigen lichaam, het ervaren door voelen en het zindelijk worden. Maar het protocol bleek binnen vijf jaar achterhaald door de actualiteit. Spelen in je blootje, al was het dertig graden buiten, was niet langer bespreekbaar. Ook binnen niet. "Je weet nooit of er enge mannen naar binnen kijken, of wie enge bijgedachten heeft" was het argument. Angst is vrees voor wat je niet kunt duiden. (Bang zijn is veel expliciter, gerichter, gebaseerd op eigen ervaringen en met praktische voorwaarden te hanteren. Vergelijk angst voor honden met bang zijn voor die hond).

Bij SWP Amsterdam verscheen een praktisch boek 'Masseren van baby's', geschreven door Marijke Sluijter. Ze beschrijft hoe belangrijk aanraken voor een kind is. Kinderen hebben nu eenmaal nog niet het abstacte empathische vermogen ontwikkeld om te weten hoe iemand over ze denkt. Ze voelen het...letterlijk. Door aanhalen, aaien, knuffelen voelen ze geborgenheid, veiligheid, worden ze rustig. Wat mij doet denken aan de dubbele pagina's die in mijn tijd bij Ouders van Nu (jaren zeventig) om de zoveel jaar werden afgedrukt. Op de linkerpagina een silhouet van een kind met de meest gevoelige plekken in rood, zoals onderkant rug, bovenbeentjes, nek, handenrug, achter de oren, oorlel, buik en daarnaast een zelfde afbeelding met de plekken waar kinderen aangeraakt werden....op het haar, de schouders, handpalm, billen....zelfs dit opschrijven lijkt al te gewaagd! Sinds de jaren 70 zijn zelfs de minder gevoelige plekken in onze normen en waarden te gevoelig geworden. Kinderen over bolletjes strijken mag al niet meer, laat staan over buiken. Het beeld van het Vlaamse filmpje komt misschien wel dichterbij de actualiteit dan we willen geloven.

Arme kinderen. Zij komen te kort door keurige volwassenen met bijgedachten. We gooien bijna letterlijk het kind met het vuile waswater weg. Ik kreeg van een ouder een tegenargument; Kinderen krijgen toch zachte knuffels genoeg! Ziet u die aapjes weer voor u...in het testlab mochten ze laten zien wat ze belangrijker vonden; een fles vol lekkere voeding gestoken in gaas, of een zachte apenhuid zonder voeding...ze kozen voor de huid al verhongerden ze daardoor. Ik pleit voor aanraken en spelen in je blootje.... onder voorwaarden.

 

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


March 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
25 26 27 28 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn