Marianne's Weblog

Nieuwsgierigheid en argwaan

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Ik pleit vaak voor ruimte om te spelen. Kinderen hebben vooral figuurlijke ruimte om te spelen nodig. Dit betekent de ruimte om zelf ideeën te mogen hebben en uit te proberen, zelf oplossingen te mogen zoeken die mogen afwijken van wat wij al lang als de beste, snelste of mooiste hebben beoordeeld. In deze figuurlijke ruimte kunnen kinderen fouten maken, vallen, geen oplossing vinden ook niet na lang zoeken, verliezen en teleurgesteld worden. Ze kunnen pijn krijgen, zichzelf tegenkomen op een manier waar ze niet trots op kunnen zijn. Voor de figuurlijke vrijheid hebben kinderen ons vertrouwen nodig. We moeten geloven dat ze in staat zijn om die oplossing zelf te vinden, dat idee zelf uit te werken en die poging te wagen. Daarvoor accepteren we het risico van fouten, falen en vallen. Vertrouwen hebben in kinderen betekent ook kinderen durven uitdagen tot nieuwsgierig zijn waarmee ze zelf kunnen ervaren, ontdekken en uitproberen. Met alle risico's van dien.

Voor iemand zoals ik, die dag in dag uit pleit voor deze figuurlijke ruimte voor kinderen, voor nieuwsgierigheid en durf waarmee nieuwe situaties kunnen worden verkend, is dit een moeilijke dag. Wanneer een kind uit de veilige omgeving van het eigen huis wordt gehaald door een volwassene die ze denkt te kennen en te kunnen vertrouwen (bekende buurman, politieagent) en daarna het allerergste overkomt wat een kind kan overkomen, wordt daarmee ieder pleidooi voor toe te laten risico, vertrouwen, zelfstandigheid, ondernemingslust ondergraven. Deze man heeft iets vreselijks gedaan. In de eerste plaats met Milly maar erger nog met alle kinderen en hun ouders in Nederland. Hij heeft de figuurlijke ruimte waar kinderen recht op hebben, die ze nodig hebben, beschadigd.

Ouders zijn geneigd om iedere vreselijke gebeurtenis in hun eigen situatie te vertalen. In de afgelopen weken had ik te maken met angst voor Polen na een overval op een gezin door twee vermoedelijke buitelanders, angst voor Marokkaanse kinderen na een flinke scheldpartij op de peuterspeelzaal (!) en angst voor verkrachting na een sexueel getint spelletjes van een vijf jarige. En nu, zo veel erger, dit....

Als reactie zouden we onze kinderen het liefste in een kooitje willen doen. Vastbinden op een stoel. Geen moment alleen laten. Ik voel mee met de ouders op meer dan een manier. Ook ik verloor een zoon, niet door misdaad wel door misrekening van een arts die alle voor hem geldende protocols negeerde.

En toch, of misschien wel juist daarom, blijf ik pleiten voor vrijheid voor kinderen.

Maak ze weerbaar. Leer hoe ze met vuur kunnen omgaan, zwemmen, wat ze kunnen doen bij gevaar, hoe ze naar hun argwaan kunnen luisteren en waarmee zij zichzelf kunnen verdedigen.

Daarmee is niet ieder risico uit te sluiten, maar hoe triest ook...dat mogen we niet willen...kinderen hebben recht op fouten, falen en vallen. Het recht op een aardige buurman staat daar niet bij....helaas.

 

Plaats reactie



U kunt gearchiveerde blogs op vier manieren vinden:
1. Onderaan Marianne's Weblog pagina kiezen voor een ander pagina nummer en uit de lijst met getoonde artikelen degene kiezen die u wilt lezen;
2. In de onderstaande Weblog Kalender bladeren. Ziet u in de kalender data waar een stip onder staat, muis dan over zo'n datum en klik op de pop-up link met de titel van het blog artikel om dit artikel te openen.
3. Open de sitemap en klik onder het kopje Marianne's Weblog, een titel aan om te lezen
4. Als u een artikel zoekt over een bepaald onderwerp, kunt u ook de zoekfunctie gebruiken.


March 2019
Mo Tu We Th Fr Sa Su
25 26 27 28 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn